X
تبلیغات
رایتل
ایران دخت
 

تعداد بازدید ها: 43862
   

منِ متقلب
چهارشنبه 26 آذر‌ماه سال 1393 ساعت 23:33 | | نوشته ‌شده به دست صدیقه | ( نظرات (15) )

چند شب پیش تو جمع خانواده بحث مشق نوشتن بچه دبستانی های امروزی بود که بیشتر تکلیفشونو تو مدرسه انجام میدن و واسه خونه کاری نمیارن و اینا. منم شروع کردم به وصف مظلومیت نسل خودم که معلمامون بی رحمانه مشق میگفتن و روزی چندین صفحه رونویسی فارسی و عددنویسی و فلان و بهمان داشتیم، هنوز گرم سخنرانی بودم که خواهرم با نگاه معناداری حرفمو قطع کرد، بهم گفت "هیچ کس هم نه، تو خیلی مشق مینوشتی!!!! ". الان جاش بود که کلی شرمنده بشم از یادآوری روزهای کودکی ولی کلی ذوق کردم و کلا مسیر صحبتامو تغییر دادم ...

میدونید چیه؟ از اول بچگی ادم سر به راه حرف گوش کنی نبودم، کاری که به نظرم بی فایده و مزحک میومد رو یا کلا انجام نمیدادم یا اگه مجبورم میکردن نصفه و نیمه انجام میدادم، تا میتونستم از سر و ته ماجرا میزدم تا حداقل دلم خنک بشه. 

سالای دبستان رونویسی از درسای کتاب فارسی به نظرم کار خیلی مسخره ای بود، برای یاد گرفتن املای کلمه ها همینکه یکی دوبار از روی درس میخوندیم کافی بود چه احتیاجی بود یک ساعت تمام درس دو سه صفحه ای رو رونویسی کنیم، نمیدونم چی شد که یه روز تصمیم گرفتم یه خط در میون بنویسم، اونقدر بچگانه از کار میدزدیدم که یه ظاهر مشقم هم حداکثر نصف بقیه بچه ها میشد، همیشه با لبخند و اعتماد به نفس مشقمو نشون معلم میدادم، نمیدونم هیچ وقت متوجه نشدن یا نخواستن منو ضایع کنن، در هر صورت من همواره مقتدرانه همین شیوه رو ادامه دادم. دقیقا یادم میاد تنها باری که از روی یه درس کامل نوشتم، کلاس سوم ابتدایی، درس پترس بود که معلممون گفته بود فردا درسو باید از روی دفتراتون روخونی کنید. زجری که برای کامل نوشتن درس سه صفحه ای کشیدمو هنوزم یادمه.

یادمه اولین باری که ازم تقلب گرفتن هم مربوط به همون سال بود. سر امتحان جمله نویسی. بیشتر از اینکه به تقلب کردن نیاز داشته باشیم انگار هیجانش دلچسب بود. یه دوست عراقی داشتم اون روزا، یه برگه دوتایی از وسط دفترمون میکندیم و میبردیم سر امتحان، واقعا نیازی به هم نداشتیم ها ولی حتما یه چیزی پیدا میکردیم که از اون برگه ها استفاده کنیم، که یه بارش هم گیر افتادیم، یادمه اون روز کلی گریه کردم ولی چیزی که مشخصه اینکه عبرت نگرفتم! 

همین شد که کلا متقلب بزرگ شدم، کار به جایی رسید که تو ارشد واسه یکی دوتا درس چرند با یکی از دوستام که خیلی شبیه خودم بود درسو نصف میکردیم، مثلا سه فصل من میخوندم سه فصل اون، و با مشارک کامل امتحان میدادیم ولی هیچ وقت نمره هامون مثل هم نشد !!! (قسم میخورم که هرچی بلد بودم میگفتم، کلا متقلب با وجدانی بودم.)

اعتراف میکنم تو ارشد هیچ وقت پروژه های کلاسیمو تحویل ندادم. وضعیت استاد مربوطه رو در ترم جاری بررسی میکردم، مثلا فلان تعداد دانشجو تو دانشگاه خودمون، بهمان تعداد دانشگاه تهران، کارای پژوهشگاه و ... هم که هست پس عمرن نمیرسه حتی سی دی ها رو باز کنه ولی چون ادم تیز و خوش حافظه ای بود یکی دوتا فایل پی دی اف میریختم رو یه سی دی میبردم تحویلش میدادم. اسم خودمو موضوع پروژمم رو سی دی مینوشتم. اما واسه اساتید محترم و خنگ که حتی سی دی هم حروم نمیکردم؛ از اول تصمیم میگرفتم استاد سی دی رو گم کرده باشه مثلا و تمام.

از آخرین افتخاراتم در این زمینه میتونم اشاره کنم به روزی که یکی از همکلاسیام -که استادم کارشو به عنوان یکی از بهترین پایاننامه ها بهم معرفی کرده!!!- قبل از شروع کارش بهم زنگ زد و پرسید چطوری دیتا سازی کنه تا کسی نفهمه و زودتر کارشو تموم کنه، و این چنین بود که به سمت مشاور اعظم تقلب منصوب شدم. 


+ ببخشید که پستم بدآموزی داشت ولی نمیدونم چرا هنوزم از کارام پشیمون نیستم و مطمئنن کماکان با همین شیوه پیش خواهم رفت! از شما میپرسم، تقلب واقعا کار بدیه؟؟؟

++ از دوستان محترمی که در امر تقلب ناشی هستن خواهشمندم بیخیال این کار بشن چون کار بقیه رو هم خراب میکنن!!! 

+++ موقع نوشتن ذهنم مدام میپرید، مدام خاطره های امتحانای مختلف یادم میومد ولی پتانسیل این پست فکر نمیکنم بیشتر از این باشه، شاید یه روز بیشتر بنویسم.